2017 | by PROHEALTH Consortium | Print Article

Zdrowie kośćca szybko rosnących brojlerów jest istotną sprawą,która wpływa na dobrostan brojlerów i rentowność fermy. Z żywieniowego punktu widzenia, suplementacja witaminy D jest kluczowa dla poprawy wykorzystania wapnia i fosforu w organizmie ptaka oraz integralności szkieletu. Ze zwiększonego poziomu witaminy D mogą wynikać dodatkowe korzyści, takie jak poprawa wydajności i wykorzystania paszy. Limit ustalony przez UE dla suplementacji witaminy D wynosi 5000 IU/kg paszy. Jednakże ten poziom może być niewystarczający, aby uzyskać pełną gamę korzystnych wpływów na dobrostan i wyniki produkcyjne, zwłaszcza u nowoczesnych, szybko rosnących genotypów brojlerów. Mimo że najczęściej używaną formą witaminy D jest cholekalcyferol (D3), może być ona podawana w formie pośredniego metabolitu, formy 25-OH-D3 (25D3), która może być bardziej skuteczna we wspomaganiu procesów metabolicznych. Co więcej, poziom i źródło suplementowanej witaminy D może być jeszcze bardziej istotne na fermach brojlerów wówczas, gdy ptaki są narażone na patogeny przewodu pokarmowego, mogące obniżać poziom witaminy D i utrudniać przyswajanie wapnia i fosforu. Ostatecznie skuteczność tych dwóch metabolitów mogąca się różnić w zależności od zawartości wapnia i fosforu w diecie oraz interakcji z chorobami żołądkowo-jelitowymi nie została jak dotąd odkryta. W trakcie trwania projektu PROHEALTH, została przeprowadzona seria eksperymentów, rzucająca światło na te pytania badawcze.

Eksperyment 1: Poziom i źródło witaminy D u współczesnych genotypów

Brojlery dwóch współczesnych szybkorosnących genotypów otrzymywały paszę z odpowiednio: niską (LD; 1000IU/kg), średnią (MD, 4000 IU/kg) lub wysoką (HD; 700 IU/kg) zawartością witaminy D3 oraz średnią zawartością, gdzie większość D3 zastąpiono 25D3 (25MD; 1000 D3 + 3000 25D3 IU/ kg). Wydajność, mineralizacja kości długich oraz poziom witaminy D zostały zmierzone pod koniec podawania paszy starter (10. doba), grower (24. doba) oraz nisher (38. doba), natomiast ocena zdolności poruszania się została dokonana w 37. dobie. Wydajność ptaków była niezmieniona podczas suplementacji witaminą D, natomiast stopień mineralizacji (% popiołu kostnego), zdolność do chodzenia (ocena chodu; GS) oraz poziom witaminy 25D3 we krwi, który jest wskaźnikiem poziomu witaminy D były wyższe u ptaków otrzymujących 25MD w diecie, w porównaniu do tych otrzymujących niskie dawki witaminy D (Wykres 1). Nasze wyniki sugerują, że 25D3 jest optymalnym źródłem suplementacji, jak również zwracamy uwagę na to, iż poziomy witaminy D dopuszczalne przez UE niekoniecznie muszą być przekraczane w diecie z zalecanym poziomem wapnia i fosforu.

1

Eksperyment 2: Poziom oraz źródło witaminy D u brojlerów narażonych na pasożyty

Kokcydioza jest szeroko rozpowszechnioną chorobą pasożytniczą przewodu pokarmowego, powodującą znaczące straty ekonomiczne na fermach brojlerów. Zarażenie kokcydiami oddziałuje niekorzystnie na wchłanianie składników mineralnych, poziom witamin rozpuszczalnych w tłuszczach oraz mineralizację kości. W drugim eksperymencie badano wpływ źródła (D3 kontra 25D3) oraz dawki witaminy D (1000 kontra 4000 IU/ kg) na poprawę mineralizacji kości u ptaków zarażonych kokcydiozą. Zastosowano ustalony model żywiciela pasożyta, w którym połowa rosnących brojlerów została zarażona przez Eimeria maxima – jednego z najpowszechniej występujacych gatunków kokcydiów. Zarażenie osłabia mineralizację kośćca, mierzoną poprzez określenie % popiołu kostnego, oraz masę ciała wraz z postępem inwazji. Ogółem, podaż 25D3 lub wysokich dawek witaminy D poprawiła wydajność, wspomogła mineralizację kości oraz zwiększyła poziom witaminy D, niezależnie od statusu zarażenia. Wyższy poziom witaminy D był związany z większym stopniem mineralizacji kości długich, będącej wyznacznikiem zdrowia szkieletu ptaków (Wykres 2). Mimo że nie było żadnych interakcji pomiędzy zarażeniem, poziomem oraz źródłem witaminy D w żadnej z wyżej wymienionych grup, zarażone ptaki, którym podawano niższe dawki witaminy D3 wykazywały gorsze wykorzystanie paszy, niższy poziom witaminy D oraz gorsze właściwości mechaniczne kości długich (Wykres 3).

2

2.2

Eksperyment 3: Poziom podaży wapnia i fosforu oraz źródło witaminy D u brojlerów narażonych na pasożyty

W dalszych, końcowych badaniach oszacowano skuteczność działania witaminy D3 oraz 25D3 u rosnących brojlerów, użyto tego samego modelowego żywiciela, podając 25D3 lub D3 (4000 IU/kg paszy) w diecie zawierającej wystarczający stosunek wapnia do fosforu (Wysoki; 8,7:4,4 g/kg) lub o skrajnym niedoborze (Niski; 6,1:3,1 g/kg). Zarażenie spowodowało oczekiwane efekty, jak te udokumentowane w eksperymencie 2. Wyniki tych badań wskazują na to, że ptaki z niskim stosunkiem Ca:P diecie wykazywały słabszą mineralizację kości (Wykres 4a), podczas gdy ptaki otrzymujące 25D3 jako źródło witaminy D oraz wysoki stosunek Ca:P w diecie, wykazywały najwyższy stopień mineralizacji kości (Wykres 4b). Ostatecznie, skuteczność obydwu metabolitów była podobna, niezależnie od stopnia zarażenia.

Wnioski

• Ogółem, nasze badania wskazują, że podaż 25D3 w komercyjnych dawkach suplementowanej witaminy D jest preferowanym źródłem witaminy D zarówno u zdrowych, jak i zarażonych ptaków jeżeli chodzi o poziom witaminy D oraz mineralizację kości.

• Dodatkowo, ptaki na późniejszych etapach wzrostu wykazywały lepszą jakość chodu dostając 25D3

• Ostatecznie, zredukowany poziom witaminy D skutkował obniżoną wydajnością oraz integralnością szkieletową u zarażonych powszechnie występującymi gatunkami kokcydiów.

Przyszłe badania mają wykazać, czy korzyści wynikające z suplementacji metabolitami pośrednimi witaminy D, takimi jak 25D3 czy 1,25D3 mogą być zauważone w fermach produkcyjnych, gdzie czynniki sanitarne są bardziej złożone niż w warunkach naturalnych (np. obecność chorobotwórczych bakterii czy infekcje wieloma gatunkami kokcydiów) oraz praktyka gospodarcza stawia dodatkowe wyzwania dla zdrowia nóg współczesnych brojlerów. 

3

Comments


No comments yet